یه توییت خوندم میگفت مادرش روزمره هاشو مینوشته و کلی شده و بعد از فوتش جمع کردن دفترهاشو، حالا چند سال بعد دلش خواسته اونارو بخونه. به نوشته های خودم فکر کردم که خیلیاشون عجیب و غریب و افتضاحن. واقعا چی برای اونایی که دلشون تنگ ما میشه میذاریم؟ دارم فکر میکنم یسری رو نابود کنم.

همه فکر میکنن من مسخره بازی در میارم وقتی میگم حضور بین آدما منو مضطرب میکنه ولی هیچوقت سعی نمیکنن درک کنن. من از دیدن آدما و حرف زدن باهاشون میترسم چون مضطربم میکنن. باید صورتم رو ببینید که از اضطراب چه بلایی سرش اومده.

با اینکه میدونم باید به شدت درس بخونم تا شاید به بقیه برسم، شروع کردم به نوشتن داستان دوم که غیر از یک ایده کلی چیزی دیگه ای براش ندارم.